कविता : माटोको बिन्ती माया सिंह निर्भिक

माटोको बिन्ती

केही थान सिमानाका पिल्लरहरुले
चित्कारका आवाज बोकेका छन
हृदयका भाव बोकेका छन
देशका काध बोकेका छन
सत्ताको मातमा मात्तिएर
आज तिनै काधहरुमाथी
ढुङ्गा र मुढा बर्साए पनि
उनी तिमिलाइ छोड्नै चाहदैनन् ,
भन्छन एकपटक मेरो निम्ति बोलिदेउ
केवल मेरो निम्ति बोलिदेउ!!!

अहं अझै कोहि बोलेनन
त्यत्रो बिन्ती गर्दा पनि
यो देशमा अन्याय बोलेन
न्याय पनि बोलेन बस्ति बोलेन
सरकार पनि बोलेन
टाठो बोलेन लाटो बोलेन
भनौ बोल्न सक्ने कोहि बोलेन!!

अब बोल्यो भने यो देशको माटो बोल्छ
ढुङ्गा बोल्छ बाटोघाटो बोल्छ
यदि बोल्यो भने बन्जर भुमी बोल्छ
सडकमा बोल्ने लाटो भएको बेला
सदनमा बोल्ने अक्मकिएको बेला
यदि बोल्छ त यो सडक बोल्छ।
यो देशको लागि बोल्छ त चन्द्र सुर्य बोल्छ ।

सिमानाको पिल्लरहरुको एक गुनासो छ
आमाको आँसु बेचेपनी आमाको शरीर नबेचिदेउ
आमाले दूध खुवाएर साढे पल्टिएका हरु
एकपटक आमाको अस्तित्वका निम्ति,
आमाको प्राणको निम्ती,
साढेझै जुध्न तयार भैदेउ
केवल एकपटक मात्र जुध्न तयार भैदेउ।।।।

माया सिंह निर्भिक
शुभकालिका ४ कालिकोट